Een voorstel. Alle duivenliefhebbers die halsstarrig blijven volhouden dat alle vluchten in alle omstandigheden moeten doorgaan moeten verplicht twee keer in het jaar zelf een test afleggen. Zij verzamelen met een gewone fiets op een dag dat het 28 graden of meer is aan de voet van de muur van Geraardsbergen. Zij moeten een parcours van 80km afleggen in de Vlaamse Ardennen in ronden van 20km waarbij ze vier keer over de muur van Geraardsbergen moeten. Bij de start krijgen ze één glas water, voor onderweg krijgen ze niets mee. Eten en drinken moeten ze zelf gaan zoeken waarbij het verboden is om bij huizen of cafés aan te kloppen. De hele tocht moeten ze binnen drie uur afleggen. Je zal zien: er zal een natuurlijke selectie plaatsvinden waarbij de zwakkelingen er automatisch uit geselecteerd worden. Wie niet slaagt wordt van de ledenlijst van de KBDB geschrapt en moet zijn lidkaart indienen…
Heel misschien zal dan het besef komen dat een dramatische klimaatontwrichting vraagt om een radicale mentaliteitsverandering. Dat vergelijken met hoe het vroeger was onzin is, omdat meer als ooit tevoren vroeger helemaal voorbij is en alleen het nu telt en we nu aan de toekomst moeten werken. Nu betekent: steeds intensere hittegolven, massale bosbranden, lange periodes van droogtes afgewisseld met vloedgolven en dramatische cijfers van hittedoden onder mensen en dieren. Nu weten we al met zekerheid dat dit niet beter zal worden in de toekomst maar wel nog erger.
Het duivenspel is een hobby die heel sterk afhankelijk is van dit klimaat. Ik spreek over ‘spel” en ‘hobby’, niet over sport omdat de sportieve prestatie en fysieke inspanning enkel en alleen ligt bij de duif die totaal geen inspraak en stem heeft in heel dit spel en die helemaal afhankelijk is van wat de liefhebber met hem/haar aanvangt.
Op alle vluchten zouden alle duiven die ingekorfd worden een redelijke kans moeten krijgen om weer thuis te komen, want dat is toch nog altijd de filosofie achter het duivenspel. Ook duiven die letterlijk de weg kwijt zijn en moeten gaan zoeken moeten de kans krijgen om dat in behoorlijk ( klimatologische) omstandigheden te doen. Hoe je het ook draait of keert, 28 graden en meer zijn dat niet. In de ronde van Frankrijk, waar alleen professionele tot op het bot getrainde sporters die ook nog een hittetraining gevolgd hebben deelnemen, wordt een rit van 180km ingekort naar 150km omwille van de hitte. Onderweg krijgen de renners emmers water over hun hoofd en kunnen ze zich constant bevoorraden. Op diezelfde dag worden in dezelfde omstandigheden duizenden duiven gelost die het nu maar moeten zien te redden met alleen hun twee vleugels, niet over 150 km maar over afstanden tussen de 750 en 1100 km. En ja, natuurlijk: er zal een natuurlijk selectie plaatsvinden en de zwakkelingen zullen er automatisch uit geselecteerd worden. Als dan na drie dagen niet eens een derde van de duiven terug op het hok zijn hoor je liefhebbers al weer trots spreken over een keiharde vlucht, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. De mand gebruiken als selectiecriterium is niet verkeerd, maar het betekent niet dat je hoopt dat de mindere goden achter zullen blijven en automatisch sneuvelen op het slagveld, maar wel dat de liefhebber zelf de duiven die niet voldoen opruimt.
Het is de hoogste tijd dat men gaat nadenken of het duivenspel nog op dezelfde manier verder kan en wat men kan/moet doen om deze hobby te laten overleven. Belangrijk is dat de beleidsmensen eindelijk met een transparant en wetenschappelijk,onderbouwd lange termijn hitteprotocol komen dat heel concreet in de eerste plaats met de ontwrichting van het klimaat rekening houdt en veel minder met persoonlijke of financiële belangen. Dat gaat veel en veel verder als een paar duiven minder in een mand, twee in plaats van één drinkgootje en beroep doen op het gezond verstand van de liefhebber en vragen om alleen duiven in conditie in te korven. Dan vermijd je ook dat er elke week op het laatste moment geïmproviseerd moet worden over het al dan niet doorgaan of inkorten van vluchten. Onvermijdelijk moet ook de vraag durven gesteld worden of het duivenspel in deze periode van het jaar nog wel haalbaar en verantwoord is en of niet moet uitgeweken worden naar het voorjaar of het najaar. Dit zou een compleet nieuwe aanpak vragen (net zoals zoveel domeinen in de maatschappij zichzelf omwille van het klimaat opnieuw moeten uitvinden) waaraan ook de liefhebber op een positieve manier moet meewerken in het belang van de atleet waar het allemaal om draait en het is misschien de enige mogelijkheid om de tanende duivensport toch nog te laten overleven.
Tot slot nog dit: ik ben geen groene jongen en een fervent tegenstander van de emotionele chantage die Gaia in haar communicatie gebruikt. Uit bezorgdheid omwille van het duivenspel probeer ik een kat een kat te noemen. Of beter nog: een duif een duif.
Frank Poppe