Mijn geloof in de “goedheid” van het wezen mens in deze harde wereld van de “ik-ik” cultuur om ons heen kreeg vandaag terug een ferme positieve boost!
Om 13u30 telefoon vanop een drukke parking te Lille (Rijsel): “Mijnheer bent U duivenliefhebber in beleefd perfect Frans?
Ik heb hier de 4033218/23 tussen de auto’s en de mensen op zoek naar voedsel “opgeraapt”.
Op den Molenberg sprong er “enen” een ferm gat in de lucht………mijn eerstgetekende jaarling uit Narbonne ……“De Jongen Grijzen Milos” was terecht na paar weken daarvoor de 2e prijs op Agen te hebben gewonnen !
De opvanger zijn echtgenote is dierenarts en via haar werd telefonisch de eigenaar opgespoord bij de RFCB.
Na wat “heen en waar” gepraat hoe deze terug op het hok te krijgen……de jonge garde 2024 moest worden ingekorfd voor hun eerste Frankrijkvlucht vanuit Pont……bood de opvanger Dhr.Pierre Roels uit Frankrijk spontaan aan om de duif zelf aan huis te komen afleveren!
Ik stond “perplex” van deze spontane reactie !
Om 20u15 werd de “verloren zoon” op den Molenberg aangeleverd……graatmager ……was zonder de opvanger letterlijk “een vogel voor de kat “ geweest !
Maar toen ik nog paar meter van zijn vertrouwde habitat verwijdert was reikhalsde hij met “nek en kop” in de richting van zijn hok.
Hij wist duidelijk dat hij terug “thuis” was.
Onmiddellijk de nodige dosis electrolieten in bakje water gegoten en twee vitaboli opgestoken met greepje diverse mineralen en dierlijke eiwitten.
Goed teken dat hij direct aan de dis ging!
Je kon direct een “zweem” van gelukzaligheid en dankbaarheid uit zijn deels verkleurde oogjes afleiden :”Het besef van ik ben terug!”.
Die interactie tussen duif en melker ……dat “gevoel” is met geen woorden te beschrijven.
Binnen tweetal dagen krijgt hij efkens zijn duivin te zien ……zal hem terug een boost geven in het recuperatieproces.
En dit wordt ook een aandoenlijk schouwspel voor de melker.
Een boeiende sport waarvan ook de “positieve” facetten eens mogen belicht! Ik denk……ben ervan overtuigd dat het goed komt met de “Jongen Grijzen Milos”……dank zij de tussenkomst van Dhr. Pierre Roels uit “la douce France”……zonder hem was het einde nabij geweest!”.
Na kennismaking en een korte briefing over onze hobby leek Dhr.Roels als leek in de materie zijnde vrij geïnteresseerd en werd afgesproken om contact te houden over het “wel en wee” van de verloren zoo .
Wie weet op termijn “een zieltje” bij ?
“Onbekend maakt onbemind”………laten we trachten ons best te doen om “de buitenstaander” een verdere positieve inkijk en wedervaren te geven in een leerrijk en boeiend tijdsverdrijf.
Deze sociale en diervriendelijke “accenten” van onze hobby worden te weinig belicht in de media.
WL